Na dagen van sneeuwen verdwijnen de wolken en komt daar de zon tevoorschijn. Inmiddels is het ijzig koud. In de nacht hebben we temperaturen van -15 en overdag komt de temperatuur niet boven de – 5 graden. De pistes zijn al weken open, maar inmiddels is het sneeuwdek ook voldoende om overal loipes voor het langlaufen aan te leggen. We houden de locale nieuwsberichten in de gaten en dan is het zover. Rondom ons liggen de mooiste aangelegde banen en dus kunnen we op pad. Onze gasten kiezen voor de piste. We hoeven niet als gids mee op pad en dus hebben wij na het ontbijt een break. We noemen het gekscherend een gesplitste shift.
De geweldige dienst van de gemeente
We rijden naar de buitendienst van de gemeente en kunnen daar na overleg van onze Poolse documenten de langlauf spullen in ontvangst nemen. Een prachtig systeem van lenen zodat iedereen in de gemeente een mogelijkheid heeft om tijdens hun wintervakantie te genieten van de sneeuwpret. Met de ski’s in de auto rijden we naar het stuwmeer. Het fietspad rondom heeft plaats gemaakt voor een langlauf route. Met een strakblauwe lucht en verse sneeuw genieten we van alle uitzichten rondom ons. Af en toe moeten we elkaar in de armen knijpen. Hier wonen wij hoe bijzonder is dat op een van de mooiste plaatsen in Polen. Tegelijkertijd moeten we onze aandacht er goed bijhouden. In tegenstelling tot de Poolse bewoners zijn wij in Nederland op de schaatsen geboren. Hier gingen ze in vroegere tijden op de ski’s naar school en hun werk. Inmiddels is het ook hier net als in Nederland schaatsen een sport voor de vrije tijd geworden.
Hoe dalen we met die hele lange latten af
Terug naar onze tocht. Nog steeds weten we niet hoe we met die lange ski’s veilig naar beneden in de afdaling kunnen. En dus hebben we in verband met de veiligheid besloten dat we voor de veiligheid de stijle afdalingen naar beneden lopen. Trots kijken we af en toe wel naar elkaar wanneer de glijbeweging van de ski’s in een vloeiende beweging gaat. Gaandeweg durven we aan het einde van de middag een kleine afdaling aan. Ik blijf maar tegen mijzelf zeggen: “Druk op de voorkant”;. Als schaatser ben ik gewend om de druk op de achterkant van de schaats te zetten. Wanneer je dat bij het langlaufen doet ga je onderuit en dat willen we natuurlijk niet. Onderweg maken we foto’s van het meer, het kasteel en de betoverende uitzichten. Na 2 uurtjes is het weer tijd om naar huis te gaan. De gasten verwachten in de avond een maaltijd en die moet nog wel gemaakt worden.
We kunnen bijna niet meer lopen
De volgende dagen kiezen we keer op keer een andere route en plek. Dit maakt dat we steeds meer de techniek onder de knie beginnen te krijgen en dus ook meer kunnen genieten. Net als in Nederland elk dorp in de winter een ijsbaan heeft. Hebben de meeste dorpen hier in de regio een piste of een langlaufroute. Door deze plekken af te wisselen hebben we keer op keer een nieuwe omgeving. Na een paar dagen begint de spierpijn toch te komen. Het herinnert mij aan de tijd van ouderwetse winters. Na 2 weken elke dag tochten op het ijs snakte je na een dag rust. Stilletjes hoopte je op een dag dooi waarin je niet kon schaatsen. Dan konden je spieren zich weer even opladen. Zo is het nu ook hier. Het is een ongewone beweging met spieren op plekken waarvan je het bestaan niet wist. Gelukkig zwemmen we 2 keer per week en dit blijkt ook uitstekend tegen de spierpijn te werken. Zo kunnen we de volgende dag gewoon weer een mooie route uitzoeken.
Het uitzicht is vast prachtig
Helaas hebben we voor een lage route langs de rivier gekozen en zorgt de mist ervoor dat de uitzichten tegenvallen. Dan maar op onze techniek letten en zie daar. Zelfs in een kleine afdaling lukt het om bij te sturen zodat we weer in het spoor komen. Onderweg drinken we meegebrachte winterthee met een heerlijk broodje gezond. Winterthee ik hoor jullie denken wat is dat nu? Iedereen heeft zijn eigen huisrecept, maar mijn favoriet is de volgende: Rooibosthee, frambozensap uit eigen tuin, honing van de buurman, citroen, gember, kruidnagel, kaneel. Dit heerlijk minimaal een uur laten trekken en dan op de ijskoude vlakte in het zonnetje een break. Samen met Eke kan dan mijn dag niet meer stuk. Jaren geleden zeiden we tegen elkaar: Een lekker zelf gemaakt broodje, koffie of thee en een mooi uitzicht en elkaar.Meer heb je niet nodig om gelukkig te zijn.
De natuur geeft ruimte voor nieuwe plannen
Nu jaren later merken we dat dit inderdaad klopt. Of we nu een wandeling maken of zoals nu genieten van een voor ons nieuwe sport Langlaufen deze momenten zijn goud waard. Dit gecombineerd met het ontvangen van gasten is voor ons een grote plus. Tijdens deze sportmomenten hebben we het ook veelvuldig over de plannen voor dit jaar. Altijd is daar weer de vraag: Wat willen we verbeteren? Wat willen we extra aan onze gasten kunnen bieden? In maart gaan we weer met de buurman op pad om bomen te halen. We merken keer op keer dat bomen ons letterlijk lucht geven en ons plek knusser maakt. Daarnaast hebben we dit najaar van vrienden ontzettend veel biologische groentezaden gekregen. Dit betekent dat we beneden meer groentetuinen aan gaan leggen. Onze gasten en wij kunnen daar dan in de zomer hun groenten halen. Daarnaast willen we bakken voor de Dahlia’s maken. Ze zijn prachtig, maar door de eerste vorst kunnen we er nu maar iets meer dan een maand van genieten. Kortom plannen genoeg en daarnaast blijven we natuurlijk bovenal gastheer en gastvrouw.
