e rijden samen met onze gasten naar Krakow. Als eerste staat vandaag niet de binnenstad, maar het voetbalstadion van Cracovia op het programma. Onze gasten zijn fan van Ajax en dus mag dit bezoek niet ontbreken. We parkeren de auto voor het stadion en brengen een bezoek aan de fanshop. Helaas is het ons niet gelukt om op het grasveld te mogen staan. Ja zelfs onze netwerken hebben soms grenzen. We gaan verder naar de oude stad en doen daar een snelle tour langs de Lakenhallen en kasteel Wavel. Dan is het alweer tijd om hen op de trein naar het vliegveld te zetten. Eke en ik blijven in de stad slapen.
Hoe word ik zo snel mogelijk geholpen
De volgende dag heeft Eke een afspraak bij de Cardioloog en zelf moet ik al vroeg met de trein naar Warschau voor een bijeenkomst over de Geopolitieke verhoudingen. Eke zijn afspraak was niet gepland, maar toe hij vorige week bij de huisarts voor een routinecontrole was gingen alle alarmbellen af. Zijn bloeddruk was veel te hoog en dat in combinatie met een verhoogd Cholesterol maakte dat er direct actie ondernomen moest worden. Nu is de gezondheidszorg in Polen iets anders dan in Nederland geregeld. Ondanks de alarmbellen mag je via de reguliere weg 2 jaar wachten voordat je bij de Cardioloog aan de beurt bent. Natuurlijk kun je naar een privekliniek, maar dan mag je ook alles inclusief de medicijnen zelf betalen. Met een flinke Ziektenkostenpremie (ZUS) voor ondernemers willen we het toch nog via een andere weg proberen. We betalen toch niet voor niets die premie?
Onze netwerken regelen het en een inspirerende bijeenkomst op de ambassade
En dus nemen we contact op met vrienden. Zij is Apotheker en heeft in de medische wereld een netwerk. Na het doorsturen van de gegevens gaat ze aan de slag. Even later belt ze terug. Dinsdag heeft Eke een afspraak bij de Cardioloog en alles wordt vergoed. opnieuw blijkt weer dat het zonder netwerk erg lastig is in Polen. De volgende ochtend loop ik naar het station en neem plaats in de trein. Ik kijk om me heen en verbaas mij opnieuw over de hoge kwaliteit van de trein. In 2,5 uur rijdt ik relax met het gemak van een restaurant van Krakau naar Warschau. De bijeenkomst is absoluut waardevol. Er vind een uiteenzetting vanuit Frontex met aanvullingen van de ambassadeur plaats. Samen met de ondernemers vind er daarna een goede discussie plaats. Een vriend brengt me daarna weer terug naar de trein waar Eke mij opwacht .Tussendoor krijg ik nog een lief telefoontje van zijn vrouw. Juist op dit soort momenten zijn de vriendschappen waardevol. Weten dat je er voor elkaar bent wanneer het nodig is.
Ontspannen gaan we na de hectiek klussen
Op het treinstation van Krakau zie ik een ontspannen Eke staan. De medicijnen zijn gestart en daarnaast ook de onderzoeken. Aan de lijstjes te zien houden ze niet van half werk. De komende weken staan vervolgonderzoeken gepland en wordt hij stevig in de gaten gehouden. Samen rijden we weer terug naar huis. En hoe ik ook geniet van de energie van de stad. de rust en ruimte van de bergen bijft toch het mooiste. De volgende ochtend slapen we uit want we hebben sinds maanden even geen gasten. Daarna is het tijd voor de klussenlijst. Na de seizoenen nemen we altijd even de tijd om te kijken wat onderhoud nodig heeft en wat verbeterd moet gaan worden. Deze week staat de bouw van een terras onder de Hottub gepland. Het is een prachtig gezicht dat bad in het groene gras, maar in de winterperiode met smeltende sneeuw is het niet optimaal. En dus gaat Eke onder de pergola die hij in december gebouwd heeft een houten terras maken.
Boekingen, reguliere klussen en genieten van het prachtige voorjaarsweer
Ik zorg voor de contacten met gasten. De boekingen en natuurlijk het verbeteren van de website en het vullen van de socials. Tussendoor verzorg ik lessen en kijk verbeterplannen van studenten na. Een mooie mix mede omdat het deze week geweldig voorjaarsweer is. Een stralende zon en strakblauwe lucht. Onze break had niet op een beter moment kunnen zijn. We lunchen in de tuin en genieten van de uitzichten om ons heen. Dit is waar we zo ontzettend van genieten. Zeker met de spannende dagen van de afgelopen week geeft dit een stuk ontspanning. Zaterdag hebben we samen een wandeling in de Gorce naar Turbacz gepland. Waarom daar en niet naar de Tatra daar wonen we toch ook vlakbij. Je hebt helemaal gelijk beiden plekken zijn geweldig mooi. Elk met hun eigen charme.
Op zoek naar de Krokussen
Vandaag hebben we een missie. We verwachten dat we in de Gorce de eerste krokussen kunnen gaan spotten. De sneeuw is daar in tegenstelling tot de Tatra volop aan het wegsmelten. En dus hopen we ze te gaan zien. We maken heerlijke broodjes gezond en nemen versgebakken cake mee. Samen met de koffie en thee weten we in elk geval zeker dat we goed voorzien zijn tijdens de breaks. We parkeren de auto aan het begin van het Nationaal park. En we beginnen onze tocht. Al zo vaak hebben we deze route gelopen en elke keer genieten we weer van de uitzichten op de omringende bergen en het stuwmeer. Vandaag heb ik daar echter iets minder oog voor. Mijn ogen zijn strak op de hellingen gericht. Kan ik de eerste krokussen onder de sneeuw vandaag spotten. En ja hoor het is direct raak. Het voorjaar is begonnen.
De stilte van de locale bergen
In ga op mijn knieen zitten om een foto te kunnen maken en zie dan een hommel en een bij vechten om het stuifmeel. Er zijn nog niet veel krokussen, maar de start van het voor jaar is er. In de Tatra kennen ze het fenomeen als Hokus Pokus Krokus. In de Gorce weten eigenlijk alleen de locals dat ze ook daar in grote getale te vinden zijn. Hier geen influencers en mensen die de krokussen vertrappen om de beste foto’s te kunnen maken. Nee hier blijf je op de paden en geniet je van de natuur om je heen. We maken een heerlijke tocht verder naar de berghut. Drinken daar in de sneeuw onze koffie en broodjes. Terug doen we onze stijgijzers onder want de wegsmeltende sneeuw geeft ook gevaarlijke ijsplaten waar je flink op kunt uitglijden. Na een geweldige en vooral zonnige dag komen we thuis. Genieten na van de dag en gaan vroeg op bed. De dagen erna gaan we weer verder met onze klussen en voelt het als een minivakantie in Tuindorado.
