Als ondernemer wordt je soms zo in de waan van de dag meegenomen. Zeker wanneer het zoals nu een komen en gaan van gasten is. Gelukkig is daar onze buurman die net voor de zomer al aangegeven heeft dat het handig zou zijn om nieuwe films en foto’s van onze plek te maken. Nu maak ik deze dagelijks zelf, maar Professionals kijken toch op een andere manier. Daarnaast hebben we te maken met verschillende doelgroepen. Nederland en Duitsland die zeggen doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. We zien de kwaliteit zo ook wel. Poolse en Oekrainse gasten willen veel meer de beleving zien. En dus hebben we het voorlaatste weekend van Augustus geblokt.
Ons netwerk zorgt voor de beste kwaliteit
In ruil voor een inclusief verblijf willen we onze plek juist ook voor de laatste 2 markten vastleggen. Onze bovenbuurman van Lost Road House heeft als fotograaf en storyteller de juiste contacten en heeft in NoTime een fotoraaf en filmer geregeld. En zo komt het dat we op vrijdag de eerste mogen ontvangen. Een fotograaf en model met baby. Natuurlijk starten we met koffie en iets lekkers. Van tevoren hebben we goed afgestemd wat we willen vastleggen en het gevoel die de foto’s van onze plek moeten gaan uitstralen. De rest laten we graag aan het team over. Een artiest moet je juist creatief laten zijn en daarin geen beperkingen op gaan leggen. Na de eerste kennismaking hebben we er alle vertrouwen in. Tussendoor zorgen wij ervoor dat ze voorzien blijven van koffie en thee met iets lekkers erbij. Uiteraard eten we die avond met elkaar.
De verbinding van eten en dan blijkt dat we allemaal mensen zijn
Zoals altijd verbindt het samen eten en drinken. Horen we de bijzondere levensverhalen. Deze gesprekken voelen voor ons als rijkdom en tegelijkertijd leren ze ons ook de cultuur beter begrijpen. Tegelijkertijd doet het ons beseffen dat de verschillen tussen de culturen niet zo groot zijn. Als mens willen we bijna allemaal een fijne plek en gewaardeerd worden om wie we zijn. Na een heerlijke avond roept daar voor ons allemaal de plicht weer. Wij moeten het ontbijt voorbereiden en zij moeten de laatste foto’s nog gaan maken. De volgende ochtend kloppen we aan de deur voor het ontbijt. Voor ons altijd een van de mooiste momenten van de dag. De uren daarvoor hebben Eke en ik staan koken en bakken. En wanneer je dit dan aan je gasten mag geven is dat altijd een feestje. Ook nu zien we weer stralende gezichten van geluk en verbazing over het ontbijt. Voordat zij er aan kunnen beginnen is daar eerst het werk van het vastleggen. Later op de dag zien we dat resultaat en eerlijk. De foto laat het ontbijt stralen. Dat is waarom we voor hen gekozen hebben.
Op pad voor een fotoshoot
Na de foto’s is het voor henzelf ook lekker smikkelen. Net als dat onze gasten altijd doen. Ontbijt moet een feestje zijn waar je naar onze mening de hele dag van kunt genieten. Na het ontbijt worden de laatste foto’s gemaakt en dan pakken we samen de spullen in voor een andere fotoshoot. De dames hebben voor hun eigen bedrijf nog foto’s nodig van een picknick in de natuur. Natuurlijk kan dat bij ons in de tuin, maar we kiezen ervoor om naar een mooi uitzichtspunt tussen de bergen en het stuwmeer te gaan. Na die shoot is het dan echt tijd om afscheid te gaan nemen. Wat waren het wederom samen heerlijke dagen waarbij er hard gewerkt is om onze plek zo mooi mogelijk op beeld te kunnen vastleggen.
Hoe de ontmoeting met de filmer nog even op zich laat wachten
We hebben niet veel tijd want we moeten de woning schoonmaken voor een stel wat onze plek gaat filmen. Thuisgekomen bak ik snel de boterkoek als welkom en zorgen Eke en ik er samen voor dat de woning er optimaal uit ziet. Waar we in de winter en het vroege voorjaar vaak bloemen moeten kopen hebben we nu in onze tuin een ruime keuze. En toch we hebben een favoriet. In deze tijd van het jaar is de Dahlia de mooiste bloem die je kunt plukken. De bloemen zien er onwerkelijk perfect uit in verschillende prachtige kleuren. Nog even een kopje koffie en dan vertrek ik naar Nowy Targ om ze van de bus te halen. Ik wacht en ik wacht…Dan gaat mijn telefoon. Waar ben je we zien je niet. Ik kijk om me heen en zie ook niemand staan. Ik stuur hen een foto van het busstation en dan…..gaat de telefoon opnieuw. Sorry we hebben een fout gemaakt. We staan in Nowy Sacz en er gaan geen bussen meer.
We missen “het gouden uur”
Snel schakel ik en zeg dat lossen we op. Nu is Nowy Sacz op zijn zachts gezegd niet mijn favoriete stad. Dat heeft alles te maken met het lange traject van onze verblijfsvergunning. We hebben daar dus geen fijne herinneringen liggen. De rit erna toe is 2 uur en vandaar is het weer ruim 1,5 uur terug naar huis. Inmiddels is het donker geworden en hebben we het “Golden Hour” voor de film gemist. Hopelijk gaat het de volgende dag wel lukken. Ik kom aan op een leeg en kaal busstation parkeer mijn auto en dan zie ik ze al naar me toekomen. We vallen elkaar in de armen en zeggen we gaan er een mooi weekend van maken. Tijdens het naar huis rijden leren we elkaar beter kennen en bespreken we alvast de wensen voor de film door. We zijn het er allemaal over eens dat het een storytelling moet gaan worden. De avond was daarna nog lang en gezellig. Laten we zeggen dat de beste voorbereiding gezelligheid en elkaar echt leren kennen is.
Niet iedereen heeft het makkelijkste levenspad
De volgende dag start de dag uiteraard met het ontbijt en daarna is het werken. Tussendoor leren we elkaar steeds beter kennen. Luisteren we naar elkaars levensverhalen en krijg ik meer en meer diepe bewondering voor dit jonge stel. Het stel wat zo anders durft te zijn, maar ook het stel wat tot nu toe een pittig levenspad heeft gehad. Tijdens het avondeten horen we het verhaal van de man. De moeder (een succesvol internationaal onderneemster en handelaar) zei hem in 2013 dat hij meer kansen in Polen zou hebben. Hij vertrok van Oekraine naar Polen om daar te gaan studeren. Niet wetende wat er een jaar later in zijn regio het Oosten van de oekraine zou gaan gebeuren. Hij studeerde af en had verschillende banen. Totdat hij besloot om zijn droom als filmer te gaan volgen. Bijzonder is dat hij nu een film van onze plek gaat maken. Beide zijn we emigranten met alles wat daarbij hoort.
Oekraine zit in ons hart
Helaas heeft het lot besloten dat hij geen keuze meer heeft. Zijn plek is in Polen waar hij inmiddels met een Poolse vriendin zijn leven op aan het bouwen is. Steeds weer merk ik dat deze verhalen mij raken. Onze reizen gingen vaak naar de Oekraine en we gingen van het land met zijn wilde natuur houden. Tegelijkertijd merken we aan de verhalen van onze Oekrainse gasten ook keer op keer de veerkracht die je moet hebben wanneer dit met jouw land gebeurd. En juist daarom koesteren we ook zo deze energiegevende momenten. De laatste ochtend ontbijten we samen en genieten opnieuw van elkaars verhalen. Nog even een snel bezoek aan verschillende mooie plekken en dan nemen we afscheid van elkaar. Natuurlijk met een ijsje op het plein in Nowy Targ. De komende weken gaat alle content gemonteerd worden en zijn we dus weer voorzien van nieuwe foto’s en films van onze plek. Natuurlijk met als speciale sterren Jacek en Wojtek die keer op keer de show steelden.
