Vertrekkende en aankomende gasten in de zomer is het een komen en gaan. Een moment van emotie wanneer de gasten vertrekken en blijdschap wanneer de nieuwe gasten en daarmee verhalen weer arriveren. Zo ook deze avond we wachten op onze gasten die vanuit museum Auschwitz naar ons toekomen. Bij het boeken hebben ze aangegeven dat ze graag de avond vullen met een fijne maaltijd en verhalen. In deze periode is het soms hectisch en zoals jullie weten zijn Eke en ik totaal verschillende persoonlijkheden. Dat is niet altijd makkelijk. We pakken onze taken verschillend aan.
Chaos en structuur
Mijn hoofd is normaal al een spinnenweb van gedachten. Daarom maak ik op zo’n wisseldag een goede planning inclusief beschikbare tijden. Rond een taak af voordat ik met de nieuwe begin. Zorg dat alles tijdens het koken en schoonmaken perfect naast elkaar op een rijtje staat. Zo hou ik het overzicht. Eke pakt dat anders aan. Hij is secuur en punktueel en pakt de zaken grondig tot in elk detail aan. Zoals mijn hoofd er van binnen uit ziet zo ziet zijn omgeving eruit. In mijn ogen is het totale chaos. De stofzuiger met de schoonmaakspullen staan midden in de looproute. Overal en nergens is hij bezig. Jullie begrijpen dat kan ik er op een wisseldag niet bij hebben. Waar is mijn structuur. Vaak loop ik naar een andere ruimte om daar aan de slag te gaan. Het is druk en dan heb ik niet de rekbaarheid om zelf mee te bewegen. Natuurljk is alles op tijd af. Staat het eten te pruttelen en is de vakantiewoning weer schoon.
Geen tijd voor tranen
Wanneer we dan nog net even tijd voor een kop koffie hebben barst bij ons beide de bom. Met tranen in de ogen voeren we het gesprek dat we beide juist in deze situatie moeten bewegen. Vandaag lukt het even niet en zijn we teleurgesteld. Lang hebben we geen tijd om hierin te blijven hangen. Ik krijg een berichtje dat over 10 minuten onze gasten er zijn. We kijken elkaar aan. Drogen onze tranen en zuchten een keer diep. Eke loopt naar beneden om de gasten op te wachten. Ik leg de laatste hand aan het avondeten. Dan komen de gasten aangelopen. Als vanzelf loopt het gesprek. We gaan aan tafel zitten en wat is het bijzonder om dan de verhalen te horen. natuurlijk gaat het over het museum, maar ook over de levensvraagstukken. Wat een warme persoonlijkheden. Het maakt dat we niet meer denken aan wat er even daarvoor aan de hand was. We kijken elkaar aan en weten dat dit is waarom we het maximale aan onze gasten willen geven. De avond was lang en intens mooi.
Onverwacht bezoek
De volgende ochtend gaat Eke met de man de Tatrybergen in. Samen met de vrouw kies ik voor een stadje en wat korte wandelingen langs de rivier. Wanneer we allemaal in de avond weer thuis zijn gaan de gesprekken door waar ze begonnen zijn. Iemands levensverhaal is altijd een inspiratie voor ons. Iedereen heeft zijn eigen pad en weg die hij loopt. Wat we van elkaar kunnen leren is eigenlijk hoe ik het stuk begon. Kijk zonder oordeel en met zachtheid naar de ander. Al is dat niet altijd makkelijk. Je kunt zoveel van elkaar leren. Onze vaste gast staat bij ons op de camping en dus spreken we af voor een kampvuur. We genieten opnieuw van zijn aanwezigheid en verhalen. Net wanneer we de worstjes op het vuur hebben liggen zie ik daar 3 fietshelmen boven het terras uit steken.
Oude bekenden
Direct weet ik wie het zijn. Het is het gezin wat vorig jaar bij ons zat en nu helaas te laat met boeken was. Eke en ik rennen naar beneden om hen in de armen te sluiten. Wat hebben we elkaar gemist en wat ontzettend fijn dat ze ons spontaan komen bezoeken. Snel maak ik koffie met wat lekkers erbij en zo zit ons terras vol met mooie mensen. Elk weer met hun eigen verhaal die nu ook op onze plek samenkomen. Ze moeten nog een stukje fietsen en dus spreken we af dat ze de volgende dag een pizza bij ons komen eten. Na een hartelijk afscheid van alle mooie vrienden slapen wij die nacht als een roos.
De gasten zijn hun belangrijkste spullen vergeten
De volgende ochtend is het boodschappen doen. Gras maaien en onkruid wieden. Natuurlijk treffen we de voorbereidingen voor een homemade pizza van de Bastaard.Net wanneer we wilen beginnen met eten komen onze gasten aan. Onze vrienden weten dit gelukken en vinden het geen probleem om in de tussentijd van het uitzicht te genieten. Ditmaal komt een Oekraiens gezin wat in Polen woont. Bij aankomst ontdekken ze dat ze een bedje en andere spullen voor de baby vergeten zijn. Hoe gaan we dit oplossen? Snel loopt Eke naar de buurvrouw in de hoop dat een van haar kinderen nog een bedje heeft staan. Dit is gelukkig het geval, maar thuisgekomen blijkt dat er geen matras in zit. Ik kijk tot hoe laat de winkels in Nowy Targ open zijn. Zet de wekker op 20:00 en kan tot die tijd van het heerlijke gezelschap van onze vrienden genieten. De Cava laat ik aan mij voorbij gaan, maar de pizza met eigengemaakte vlierbessenlimonade is ook een traktatie. Inmiddels hebben onze gasten alle andere vergeten spullen van ons ontvangen zodat ook zij zich kunnen installeren. Ik rij later op de avond naar Nowy Targ en zo kan iedereen die nacht heerlijk slapen.
Vrijheid is een groot goed
De week daarna zie ik een jong gezin met oma genieten van de vrijheid die wij in Polen hebben. Overdag in onze tuin en bij de rivier. In de avond samen een kampvuur en natuurlijk in de Dutchtub. Van hen horen we hoe soms toevalligheden maken dat er een keuze gemaakt wordt. Hij heeft zijn bedrijf naar Polen verplaatst. De vrouw heeft hier werk gevonden en oma woont ook nu ook bij hen. Hoe bijzonder is het dat ze samen op onze plek kunnen genieten. Een plek die hen herinnert aan de vrijheid en het onbezorgde leven wat ze in hun eigen land hadden. De tuin vol met groente die ze voor de winter inmaakten en waar ze in de zomer van genoten. In de avonden maken we samen vuur en eten gezamenlijk. Over en weer delen we onze levensverhalen. Deze ontmoetingen verrijken ons leven en opnieuw nemen we met pijn in ons hart met een tot ziens afscheid. Gisteren vonden we bij thuiskomst een inspirerend boek in de brievenbus wat een van onze gasten geschreven heeft.
