We nemen afscheid van een prachtige groep vrouwen. Ondanks het veelal bewolkte weer hebben zij, maar ook zeker wij genoten van de regio waar wij in wonen. Samen genoten we van de gesprekken en ook van de gezamenlijke maaltijden. Natuurlijk kookten wij Pools en leerden hen de bijbehorende gebruiken. De dames verzorgden op hun beurt een geweldige Javaanse maaltijd compleet met bijpassende wijnen. Het was lang geleden dat we dit gegeten hadden. We kunnen het met heel erg veel moeite zelf maken, maar eerlijk dat komt er vaak niet van. Hoe leuk is het dan wanneer je gasten dit voor je koken en je ermee verrassen omdat ze weten dat je ervan geniet. Genieten hebben we gedaan. Er was genoeg voor 3 dagen dus onze vrieskist is gevuld met nog 2 Javaanse avonden. Het blijft lastig afscheid te nemen wanneer je zo’n heerlijke week gehad hebt, maar aan alles komt een einde en zo ook aan deze vakantieweek.
Wanneer je kinderen verliefd op Polen worden
Erna staan wel de meest bijzondere gasten in ons bestaan gepland. Mijn ouders komen hier hun verjaardag van 80 jaar en 55 jarig huwelijk vieren. Voor het eerst komen zij naar onze plek en dat maakt misschien wel dat het zo spannend is. Mijn broer uit Nederland en uit Polen zullen ook komen. Zo zijn we voor het eerst in jaren weer als familie samen. Hoe zullen ze het hier vinden? Gaat het mijn vader met zijn broze gezondheid lukken om de lange reis te maken? De datum komt dichterbij en wanneer ik die ochtend een bericht krijg dat ze onderweg zijn lijkt het toch echt te gebeuren. Het is ook niet niets dat een vakantie van ruim 30 jaar geleden ervoor zorgde dat 2 van hun kinderen verliefd op Polen werden. Mijn broer woont inmiddels met zijn gezin in het Noorden van Polen en wij in het uiterste Zuiden. Zo komt deze week Noord, Zuid en West samen op onze plek. Zo dichtbij de plek in de Tatry waar het ooit voor ons begon.
Gaan mijn ouders onze plek zien?
Vaak wordt er ons gevraagd hoe we hier terecht zijn gekomen. Een gast vertelde ons ooit dat zijn antwoord op die vraag altijd “met de auto” was. Na deze eerste familie vakantie vond mijn broer de liefde in Polen. En emigreerde begin jaren ’90 naar Polen. Voor ons duurde het langer, maar dat had vooral te maken met het feit dat we eerst iets op wilden bouwen. Nu ruim 10 jaar nadat we eigenaar van onze eerste stuk grond werden gaan mijn ouders en familie zien hoe wij hier wonen en werken. Dan gaat de telefoon: “over 15 min. zijn we bij jullie”. Zoals altijd lopen we beneden naar de toegangsweg. Terwijl ik naar de richting kijk waar ze aan moeten komen klinkt de claxon. Ze draaien de weg al op. Eindelijk zien ze daar onze plek. De plek waar we ruim 10 jaar lang dag en nacht aan gewerkt hebben. De komende week gaan we er samen van genieten. We gaan herinneringen van plekken waar ze ooit geweest zijn ophalen en vooral van elkaar genieten.
Ontroering
De dagen erna rijden we langs alle plekken. Drinken we samen koffie en eten we in verschillende lokale restaurants. Gelukkig hebben we een 4×4 en dus kunnen we mijn ouders overal naartoe rijden zonder dat ze ver hoeven te lopen. Natuurlijk brengen we een bezoek aan Zakopane. We lopen over de lokale markt en nemen een kijkje op de bouwplaats van het nieuwe ijsstation. Drinken samen koffie met gebak en rijden daarna rustig door de bergen terug naar huis. Het is bijzonder om aan mijn ouders onze plek te kunnen laten zien. Het lukt zelfs mijn vader om helemaal tot boven in de tuin te lopen. Wanneer ik in hun ogen de trots op onze plek zie ben ik blij. Uiteindelijk zoek je als kind altijd de bevestiging dat je het goed doet. We hebben ontzettend hard en met veel liefde aan onze plek gewerkt. Kregen daarbij hulp van vakmensen voor de ontwerpen en bouw van onze huizen en het grote terras. Hoe mooi is het om na de eerste pittige jaren hier nu in alle rust onze plek te kunnen delen met mijn ouders.
De hele familie samen aan de tafel
Aan het einde van de week komt ook mijn broer een dag met zijn gezin over. Samen zitten we aan de ontbijttafel en ik zie de emotie bij mijn ouders. Dit was hun plan en het is gelukt. Na het eten trekken we richting de Pieniny. Bij veel van onze gasten en ook onze ouders in die regio veel minder bekend. Voor ons is het een plek waar we altijd genieten van de prachtige groene bomen en de ruwe rotsen langs de rivier. We maken samen een korte wandeling langs de rivier en na het koffiedrinken lopen we nog even door het park. We sluiten de dag in een lokaal restaurant af met een traditionele maaltijd. De volgende ochtend ontbijten we nog een keer samen en dan is het toch echt tijd om afscheid van elkaar te nemen. Iedereen gaat weer naar zijn eigen plek, maar wat zijn we blij en trots dat ons deze week samen gegund is. Voor ons is het zoals altijd schoonmaken terwijl onze gasten naar huis rijden. Wanneer Eke en ik tussendoor koffiedrinken kijken we terug op een week die we niet snel zullen vergeten. Dan krijg ik een berichtje van de bovenbuurman binnen. De eerste foto’s die hij vorige week met de Drone gemaakt heeft zijn verstuurd. Samen openen we de mail en dan zien we ook op beeld op wat voor geweldige plek wij wonen. Op naar nog veel meer prachtige avonturen en gasten.
