Ik sta bij de trein te wachten. Na jaren alleen via de digitale weg contact te hebben gehad gaan we elkaar eindelijk ontmoeten. De trein komt binnenrijden en ik speur de wagons af. Er komt niemand uit die op haar lijkt. Nu kan dat ook niet want ieder mens is uniek. Toch maak ik me even zorgen dus ik stuur een berichtje. Blijkt dat er nog een trein uit dezelfde richting aan gaat komen. Vol (on)geduld wacht ik af. Loop op en neer en kijk naar de bergen die na dagen van regen en sneeuw tevoorschijn gaan komen. Op het moment dat de trein binnenrijdt zie ik dat de lucht opentrekt. Natuurlijk speur ik naar de deuropeningen van de wagons. En dan zie ik haar staan. Precies zoals ik dacht dat het zou zijn. Een warme omhelzing volgt en kijken elkaar in de ogen en dan begint ons gesprek. Alsof het niet de eerste ontmoeting was.
Taal en de gebruiken van de regio
Het blijft bijzonder hoe energie elkaar keer op keer weer vind alsof het iets vanzelfsprekends is. Ja wanneer je er open voor staat is dit zeker zo. Al heb ik af en toe ook echt wel eens de vraag waar de juiste energie te vinden is. Vandaag is die er vanaf het eerste ogenblik alsof het nooit anders geweest is. We rijden naar ons huis en onder het genot van een koffie met natuurlijk iets lekkers praten we bij. Elkaar in het echt kunnen voelen blijft toch een ander gevoel dan digitaal. Dan haalt onze gast een kado tevoorschijn: Het zijn “Kloeaters het Thoear”. Ik kan je vertellen dat het als Friezen erg moeilijk uit te spreken is. Gelukkig hebben wij ook zo onze “mondbrekers”. Wat denk je van “hald dy de hasses” Het bleef die avond nog lang gezellig en niet alleen door die woorden. Als geen ander houden we van tradities en herinneringen en dus hebben de Kloeaters een mooie plek gekregen. Naast alle andere mooie aandenkens van de regio waar onze gasten afkomstig van zijn.
Stof te over om gesprekken te kunnen blijven voeren
Het is een week van mooie wandelingen maken en genieten van elkaars gezelschap. De gesprekken die we onderweg voeren zijn intens. Van levensvraagstukken tot geschiedenis en politiek. Jullie snappen dat de wandelingen en ook de avonden lang zijn. Het blijft bijzonder dat je elkaar nog nooit eerder ontmoet hebt, maar ergens die verbinding al heel erg lang voelt. Nu zijn daar deze dagen dat we in het moment er kunnen zijn. We maken een prachtige tocht door de Tatry en hopen onderweg dat het gaat lukken om de top te halen. Al snel blijkt dat dit gaat lukken. Na een stop met mooie uitzichten, maar wel veel andere wandelaars vervolgen we onze weg naar boven. Er is ook een schoolklas onderweg met een wel erg luidruchtige lerares. Nu komen de taallessen van de avond ervoor goed van pas. Dit is zo’n moment dat je “Had dy de hasses” zou willen roepen. Echter we zijn hier allemaal voor de ontspanning en dus blijft het bij een stevige blik. Even later verstompt het schelle geluid van de dame. Wij blijven nog even boven wachten totdat de groep ver genoeg voor ons is.
Een heerlijke afsluiting en op naar de dag van morgen
Dan vervolgen wij onze weg naar beneden. Stap voor stap om de knieën minder te belasten. Dit biedt ook andere mogelijkheden want we genieten van de prachtige uitzichten op de witte bergen. Het is het perfecte weer voor de Dutchtub en dus stuur ik Eke een berichtje met de vraag dat hij deze op kan stoken. Zo kunnen onze spieren daarna weer heerlijk ontspannen in het warme water. Wanneer we thuiskomen staat het bad inderdaad gevuld klaar en dus sluiten we met zijn 3en de dag af. Nog even een stevige maaltijd en dan heelrijk ons bed in.
We volgen een vlakke weg langs een kronkelende rivier
Na het ontbijt besluiten we in de Pieniny langs de rivier te gaan wandelen. De bomen komen in het frisgroene blad wat prachtig tegen de rotsen en de rivier afsteekt. De gesprekken worden intenser. Keer op keer merk ik dat juist wandelen je ook de mogelijkheid biedt om echt bij je gevoel te komen. Zonder dat je dit direct aan een ander uit hoeft te leggen. Halverwege stoppen we op een prachtige plek bij een picknicktafel. Onder ons varen de vlotten door de stroming van de rivier. We gaan volledig op in ons gesprek en zien dat dus pas wanneer we weer verder lopen. Vragen stellen betekent dat je na gaat denken en dat is dan ook precies wat er gebeurd. Zelf ben ik ook nog met iets anders bezig.
Gaat het me lukken om in het koude water te gaan zwemmen?
Al maanden hebben we het over zwemmen in buitenwater ongeacht de temperatuur. Deze vrouw is daarin een expert en dus pak ik de kans om dit samen te doen. Nu het moment dichterbij komt voel ik de onzekerheid en komen de vragen. Wat als het niet gaat lukken? Hoe koud is het water? Heb ik de juiste plek uitgekozen? Wat ga ik ervan voelen? Tijdens ons gesprek daarstraks waren vragen helpend. Nu zorgen ze er voor dat mijn onzekerheid verder gaat stijgen. Gelukkig schijnt het zonnetje dus ik hoop dat dit mee gaat helpen. Na de heerlijke wandeling komen we bij de auto aan. Nog een klein stukje rijden en we zijn er. We kleden ons om en ik loop zoals afgesproken het water in. Alles waar ik bang voor was gebeurd niet. Het water is heerlijk koel en met de juiste aanwijzingen lukt het mij zelfs om een stukje te zwemmen. Ik voel een overwinning op mijzelf. Wanneer ik opzij kijk zie ik nog iemand met een stralende glimlach. Het is ons gelukt. Op naar nog een heerlijke avond.
