Klussen en vriendschap

Nieuwe Foto’s
De werkweek begint met het aanpassen van de verschillende boekingssites en onze eigen website. Ik mag de nieuwe foto’s plaatsen. Een megaklus want welke foto ga ik waar kiezen. Tegelijkertijd kan ik ook even genieten van de prachtige omgeving door het oog van de camera van een ander. Soms moet ik mij even in de armen knijpen. Dat wij hier nu elke dag van mogen genieten vind ik een groot voorrecht. Wanneer Eke en ik ’s avonds lekker bij de houtkachel eten gaat het als vanzelf over die prachtige plek waar wij mogen wonen. We kijken elkaar aan en hoeven geen woorden te geven aan ons gevoel. Ons gezicht spreekt boekdelen. We zijn bevoorrecht en geluksvogels.
Verdeling klussen
Terwijl ik binnen het computerwerk doe is Eke in de garage aan het klussen. Wanneer ik halverwege de week een kijkje kom nemen zie ik daar een prachtige bank. Gemaakt van onze oude eikenhouten tafelblad. Een 2de leven in een andere vorm. Met zijn eigen handen maakt Eke wat ik bedacht heb. Eindelijk heeft Eke tijd daarvoor. Ik zie hem genieten en weer kunnen we alleen maar zeggen dat we bevoorrecht zijn. Natuurlijk hoop ik dat de bank op ons eigen terras komt te staan. Helaas Eke heeft er andere plannen mee.
Bank balkon
En dus mag ik de bank na het beitsen naar de vakantiewoning sjouwen. Gelukkig helpt Eke mee, maar wat een klus. Wonen in de bergen betekent dat je voor de woonkamer al een flinke trap moet beklimmen. Helaas is het na deze eerste trap nog niet klaar. Eke heeft bedacht dat hij naar het balkon boven bij de slaapkamer moet. Dan kunnen de gasten daar heerlijk uit de wind in het winterzonnetje zitten. En dus hebben we na die flinke beklimmingen onze krachttraining voor die dag ook weer gehad. Ik moet toegeven de bank staat prachtig en zit heerlijk. Echt vakwerk van mijn man. Laat de gasten en vooral de zon maar komen!
Zakopane
Later deze week rijden we naar Zakopane. De plek die we zo goed kennen. We gaan op bezoek bij kennissen en een goede vriend. Door de sneeuw rijden we door de bergen. Het blijft een geweldige regio. Stapvoets rijden we het laatste stukje. In de deuropening worden we al opgewacht. Binnen is de kachel heerlijk aan en zie ik gebak van mijn favoriete bakker uit Zakopane staan. We hebben elkaar nog nooit fysiek ontmoet. Beide maakten we vanuit Nederland de keuze om in deze regio te gaan wonen. En dus hebben we genoeg gesprekstof. Tegelijkertijd is het ook heerlijk om weer even Nederlands te kunnen spreken. Al was eerlijk Fries nog mooier geweest, maar dan zal ik naar mijn broer in Gdansk moeten.
Poolse gastvrijheid
De uren verstrijken en net voordat we weg zullen gaan zegt de gastvrouw: “Ik heb nog soep klaar”. De Poolse gastvrijheid. Eten en drinken hoort er als vanzelfsprekend bij. Wanneer het ook nog onze favoriete Poolse soep Zurek blijkt te zijn is het feest compleet. Wat worden we verwend en wat is het genieten van het gezelschap en de heerlijke gerechten. Nog even dan gaat hun restaurant in Zakopane weer open. Dus kun je na een wandeling in de Tatrabergen en Zakopane Pools eten bij een Nederlandse eigenaar. Met een tot ziens rijden we naar de andere kant van Zakopane.
Vriendschap
Daar aan de andere kant wacht een oude vriend van ons. Meer dan 10 jaar hebben we bij hem en zijn schoonouders een kamer gehuurd. Vanuit daar maakten we de mooiste wandeltochten. Genoten we samen met hem en zijn vrouw van Poolse avonden. We werden vrienden. Door persoonlijke omstandigheden was contact een periode niet mogelijk. Totdat we 7 jaar geleden een bericht zagen dat zijn vrouw was overleden. Wederom probeerden we contact te leggen. Nu kregen we wel een bericht terug. We herstellen het contact en vooral de vriendschap. In de tijd van rouw herinneren we ons samen de prachtige momenten die we met zijn 4en hadden.
Samen
De ontmoeting toen was net als nu als vanouds. Een lange middag en avond van herinneringen en intense gesprekken. We lachen en huilen. Houden elkaar vast. Wanneer we nog even richting de skipiste lopen stoppen we als vanzelfsprekend bij het restaurantje waar we altijd een biertje halen. Jaren terug met zijn 4en. Nu met zijn drieen. Eke en ik beide aan zijn zijde. Voor ons allemaal is dit fijn. Het houdt de herinnering aan zijn vrouw en maakt dat het verdriet zachter wordt. Met een warme knuffel nemen we afscheid. Hoe fijn is het dat we nu in de buurt wonen en we weer vaker bij elkaar kunnen zijn. Vriendschap is een waardevol goed.