Er zijn van die weken dat er wel heel erg veel gebeurd. Net als Friezen kijkt ook deze regio Spisz eerst de kat uit de boom. Deze cultuur maakt ook juist dat we ons hier thuis voelen. Stapje voor stapje kennis met elkaar maken. Toch besloot ik deze week de stoute schoenen aan te trekken. In Spisz is een samenwerkingsverband van ondernemers die de regio en zichzelf willen versterken. Van de Gemeentesecretaris had ik een naam van de voorzitter gekregen. Dus besloot ik vorige week de stoute schoenen aan te trekken en haar een berichtje te sturen. Of we kennis konden maken en ik mij voor mocht komen stellen. Al snel kreeg ik een berichtje terug. Ze had al over ons gehoord en was toevallig maandag in de buurt.
Ontmoeting
Ik ben welkom in het cultureelcentrum van een dorpje hier in de buurt. Een goed Pools gebruik is dat je bij een ontmoeting iets te eten meeneemt. En dus zit ik maandagmorgen met een appeltaart op de bank voor haar deur te wachten totdat ze tijd voor me heeft. Dan komt ze naar buiten en vraagt me mee te gaan naar de kamer van haar collega. Ik start het gesprek in het Pools, maar ze neemt het over in vloeiend Engels. Ja zo lukt het met die Poolse taal van ons nooit. Tegelijkertijd maakt het het voorstellen wel iets makkelijker. Ze vraagt me over ons te vertellen en waarom we hier zijn komen wonen. Natuurlijk ook wat we hier aan doen. Als snel gaan de vragen en de verhalen over en weer.
Welkom
Dan vraagt ze: wat willen jullie van ons? Ik kan alleen maar antwoorden dat ik dat niet weet. Wij willen graag onderdeel van de regio zijn. Daarnaast zou het mooi zijn wanneer wij iets kunnen geven. Even is het stil. Dan zegt ze: wat bijzonder. Ik ga erover nadenken en wil heel erg graag bij jullie komen kijken. Onze cultuur heeft tijd nodig dus laten we het kennismaken in kleine stapjes gaan doen. Natuurlijk is dat goed want we zijn graag onderdeel van de gemeenschap en de daarbij behorende gebruiken. Met een warme hug nemen we afscheid. Wat ze dan zegt raakt me: “Voel je je de komende winter eenzaam stuur me dan een berichtje. Dan gaan we samen langlaufen in de sneeuw zodat je weer energie krijgt”. Een schijnbaar klein gebaar, maar voor mij een grote betekenis. Ze vind het belangrijk dat we ons in de gemeenschap en regio thuis gaan voelen. Wat een bijzonder gesprek en ontmoeting.
Banketbakkerij
Deze week heb ik mij als doel gesteld om kennis te maken met de omgeving en dus staat er later in de week nog een bezoek gepland. Het valt me op dat iedereen die ik een bericht stuur ons al kent en graag wil kennismaken. Er wordt misschien meer over ons gesproken dan dat we in de gaten hebben. Woensdagmiddag na het eten pak ik mijn fiets en fiets een paar kilometer omhoog. Daar is de banketbakkerij van het dorp. Ik heb gevraagd of ik binnen mag komen kijken en ook hier kreeg ik per kerende post het bericht: Natuurlijk mag dat. ik ken je en weet waar je woont. We zijn dorpsgenoten.
Zuurdesembrood
Ja en wat moet je dan meenemen naar en banketbakkerij. Appeltaart nee toch maar niet want dat kunnen ze zelf vast veel beter maken. Ik besluit Rozijnenbrood te maken. Zuurdesembrood kennen ze hier alleen als erg zuur en vast brood, maar die van is al zeg ik het zelf luchtig en vol smaak. Natuurlijk doe ik er een handvol extra rozijnen in. Heb net een nieuwe voorraad besteld en toen ik het pakket open maakte waren ze supergroot. Dat wordt vast smullen. Het brood is nog warm wanneer ik het in de fietstas stop. Onderweg is het ijskoud met een temp van min 5 graden en een snijdende Oostenwind.
Kennismaking
Dan sta ik voor de deur. Superspannend want ze heeft gezegd kom maar langs wanneer je tijd hebt. Wij zijn er wel. Ik druk op de deurbel en oefen in mijn hoofd mijn Poolse welkomstzin. Natuurlijk krijg ik via de intercom een vraag terug. Wanneer ik deze beantwoord hoor ik iemand de trap naar beneden nemen. De deur gaat open en ik sta oog in oog met de eigenaar. Ik mag naar binnen en neem plaats in de kantine. Ze zegt moment en loopt dan weg. Daar zit ik dan onwennig met mijn versgebakken brood. Geen idee wat er gaat gebeuren. De deur gat open en een jonge dame komt naar binnen. Ik word welkom geheten in het Engels en ze nodig me uit om met haar door de bakkerij te gaan. Hoe speciaal is dit.
Rondleiding
Ze verteld me honderd uit over de historie van alle gebakssoorten en koekjes. Ze zijn de grootste werkgever van het dorp waarin we wonen. De bakkerij is verdeelt in kleine kamers met elk hun eigen koekjes of gebaksoorten. Ze leveren al 30 jaar door de hele provincie. Eigenlijk al zolang wij in Polen komen. Superleuk om kennis te maken, maar vooral ook mooi om te zien hoe het traditionele gebak en koekjes gemaakt worden. Gastvrij als Polen zijn krijg ik heerlijk koeken gevuld met zoete kaas en rozen jam mee.
Ijs
Dan vraagt ze wat ik van hun ijs in de zomer vind. Oefff die had ik niet aan zien komen. Zoals jullie allemaal weten ben ik een groot fan van de ijssalon uit Nowy Targ een stadje vlak in de buurt. Hoe ga ik dit nu verpakken ipv op de directe Nederlandse manier te vertellen. Ik besluit mijn gevoel te volgen en vertel dat ik een groot ijsfan ben, maar en bekentenis af moet leggen. Ze begint te lachen en zegt ja dat is toch echt de Top van ijsmakers. Dat nivo willen we wel bereiken, maar hebben we na 4 jaar ijs maken nog niet bereikt. Gelukkig en zo zie je maar weer het is belangrijk om open en eerlijk te zijn.
Social media
Bij het afscheid nodig ze me uit om tijdens de lange winter samen een wandeling in de prachtige bergen van Spisz te maken. Op Insta heeft ze gezien dat ik net als haar van wandelen hou. Natuurlijk is er deze week nog veel meer gebeurd, maar dat kunnen jullie ook op Insta en FB volgen. De fotograaf is deze week langs geweest en binnenkort op onze website dus nieuwe foto’s van de vakantiewoning en de omgeving rondom ons huis. Ik kan al wel verklappen dat het prachtige foto’s geworden zijn.
