Samen met een vriend trek ik aan het begin van de week onze geliefde Tatra bergen in. We hebben een eenvoudige route gekozen. De afgelopen winter zijn we nog niet in de Tatra geweest en dus is het een verkenningstocht voordat we de hogere toppen weer gaan beklimmen. Hoe zijn de sneeuwcondities? Is de sneeuw vast of schuift ie. Dit jaar is het veel vroeger dan andere jaren warm. Het voelt als voorjaar. Tegelijkertijd weten we allemaal dat we begin april vaak nog een winteraanval met vaak veel sneeuw krijgen. We zullen het zien. Als ik iets geleerd heb is dat de natuur zijn eigen wetten bepaald. En er uiteindelijk altijd een evenwicht is. Terug naar de tocht. We starten en lopen in een dieseltempo omhoog. Beide kennen we “Onze Tatrabergen” op ons duimpje. Stiekem zijn we wel een beetje trots. In Nederland geboren en al jaren hier onze tochten kunnen maken. Dit is ons thuis en dat blijft een rijk en bijzonder gevoel. Voor de rustpauzes kiezen we de mooiste uitzichten. Ja het nuttige met het aangename gaat op hier prima samen.
Thee met een formidabel uitzicht
Achter een hut drinken we warme thee en voeren levensgesprekken. Het blijft bijzonder om je passie met anderen te kunnen delen. Voordat we het weten zijn we daarna bij ons eindpunt. We wilden tot onze favoriete hut. De sneeuw is pap en dus besluiten we niet hoger de bergen in de gaan. Gezien de helikopter die we in de lucht zien de enige juiste beslissing. Naar beneden gaat heerlijk. Het is een veilige route en dus doen we onze stijgijzers af en glijden op onze bergschoenen als skiërs naar beneden. Druk op de bovenbenen houden en uiterste concentratie. Samen met het zonnetje voelt dit als controle en genieten van de route terug. Beneden genieten we van de laatste zon met een prachtig uitzicht en een lekkere maaltijd. Een fijne afsluiting van een geweldige dag. Op naar nog meer mooie tochten in de komende maanden.
Hoelang kan een dag duren wanneer je op de man wacht?
De dinsdag duurt ontzettend lang. Pas rond middernacht kan ik Eke van het vliegveld halen. Dan is het eindelijk zover. Nog een uurtje rijden en we gaan elkaar weer zien. Waar ik even geen rekening mee gehouden heb is de super dichte mist. Stapvoets rij ik naar het vliegveld. Het zicht is minder dan 20 meter en ik probeer zo goed en kwaad als het gaat de lijnen van de weg in de gaten te houden. Dan gaat de weg eindelijk naar beneden en verdwijnt langzaam maar zeker de mist. Was het wel echt de mist? Of is het het gemis van Eke in de afgelopen weken. De weken zonder mijn man en maatje waren pittig. Samen is het leven zoveel leuker. Neem nu morgens een kop koffie drinken of de avondmaaltijd. Hoe dichter ik bij het vliegveld kom hoe blijer ik word. Gelukkig heeft het vliegtuig geen vertraging en kunnen we elkaar snel weer in de armen sluiten.
Eke is in de hectische weken geslaagd voor zijn examen
Heerlijk om Eke zijn ogen weer te zien stralen en hem vooral naast mij te voelen. Snel rijden we terug naar huis. De mist is opgeklaard en dus nu geen vertraging. Als vanzelf pakken we de volgende dag ons ritme samen weer op. Tijdens de koffie van de volgende morgen zie ik een mail binnenkomen. In de mail de uitslag van Eke zijn examen. Die bikkel van mij is ondanks alle omstandigheden ook nog gewoon even voor zijn spuitlicentie geslaagd. Natuurlijk vieren we dit met een lekkere maaltijd. Hachee met rode kool. Die avond slapen we dubbel zo lekker. Niet meer alleen in dat grote bed, maar de ademhaling van Eke naast mij horen.
Samen sta je sterker
Vorige week kreeg ik een telefoontje van een bekende of ik vertaalwerk wilde doen. Ze hadden naast haar nog iemand nodig. Tijdens hun verblijf in onze vakantiewoning een paar weken terug hadden we het er over gehad. Natuurlijk zeg ik ja. Wat ontzettend leuk om er een klus bij te hebben. En dan ook nog samen met haar. Dat wordt vast leuk. Even later ontvang ik het bericht van de recruiter. Ik stuur haar de gevraagde informatie en na wat heen en weer berichten krijg ik het bericht dat ze me er graag bij willen hebben. Maandag gaan we beginnen. Ik ben benieuwd, maar weet in elk geval dat ik een superleuke en slimme collega heb.
Limburgers en Friezen is een uitstekend team
Ik ben aan het koken wanneer mijn FaceTime gaat. Een oude bekende belt. Of we voor komende week plek hebben. Via zijn dochter weet hij dat ik het de komende week druk met de vertaalklus ga hebben, maar een dag heeft 24 uur dus. Ja dat klopt. Het gaan vast lange dagen worden, maar wanneer ik de wekker op 4 uur ga zetten kan ik overdag samen met hem en Eke op pad. Een heerlijke week staat eraan te komen. Ondertussen ben ik bezig om te bedenken wat we dan gaan eten. Eke en ik genieten ervan om het beste aan onze gasten te geven. We weten dat hij de dag altijd met een latte begint. Dat moet gaan lukken. Na jaren in Polen wonen geniet hij van de Nederlandse maaltijden. Daar gaan we dus voor zorgen. Wat staat er dan op het menu? Erwtensoep, Hachee, rode kool, griesmeelpudding en gedurende de week bedenken we vast nog veel meer lekkere gerechten. Natuurlijk kunnen ook de Poolse tradities van Kielbasa roken en theedrinken niet ontbreken.
Op zaterdag klussen we na jaren samen
De zaterdag gebruiken Eke en ik om onze klussen rondom huis te doen. Het omspitten van de tuin en het schoonmaken van het houtwerk. Dit zijn van die dagen dat ik nog meer dan anders geniet. Altijd zag ik anderen samen de zaterdag vullen. Door Eke zijn werk in het tuincentrum hadden we alleen in de vakanties samen een zaterdag. Nu genieten we er extra van. Naast het rommelen rondom ons huis genieten we ook van de koffie boven op het terras. De zon begint echt kracht te krijgen en dus in het in de luwte al snel lekker warm. De katten rondom ons en wanneer ik opzij kijk kan ik alleen maar gelukkig zijn. We zijn weer samen en kunnen weer van elkaar en onze plek genieten.
