Na een hectische week hebben we vandaag verschillende afspraken en klussen gepland Eke gaat langs verschillende bedrijven en ik mag mij heerlijk bij de kapper laten verwennen. Goede geregeld zeg ik. Nog even samen een kop koffie drinken en dan kunnen we gaan. Zoals zo vaak in de afgelopen jaren gaat juist op dat moment de telefoon. In de loop naar boven neem ik de telefoon op en hoor een bekende stem zeggen: “Wil je me niet zien?” Snel kijk ik op mijn scherm en zie dan een stralende glimlach van een bekende. Na over een weer de bekende hoe gaat het komt daar de vraag. Ik hou jullie systeem al een poosje in de gaten en nu dacht ik wanneer ik nu in de auto stap ben ik er aan het einde van de middag, maar dan moet het natuurlijk wel mooi weer worden. Dat laatste kan ik bevestigen en dus loop ik snel naar Eke. Ik roep onze planning gaat om. De week gaat er iets anders uit zien.
De verrassing van de week
Hoe anders dat weten we op dat moment nog niet, maar op het moment dat ik dit schrijf heb ik een lach van oor tot oor. Eke zorgt ervoor dat de boodschappen gehaald worden en ik vermaak me wel bij de kapper. Het is een vaste gast en dus weten we precies wat er nodig is. Thuisgekomen zorgen we dat de koelkast gevuld is en de bier koud staat. Hem kennende heeft hij na een urenlange reis daar wel zin in. Ik loop naar beneden en mijn mond valt open van verbazing. Er zit een trailer met quad achter zijn auto. Iets waar hij het in het afgelopen jaar al vaak over gehad heeft. Snel roep ik Eke en dan hebben we alle drie een stralende glimlach. Dit gaat opnieuw een bijzondere week worden. De quad wordt afgeladen en dan zien we direct het voordeel. Wanneer je erg slecht ter been bent is het naar boven lopen keer op keer een uitdaging. Nu is hij er binnen een minuut.
Hoe zou het er op en over de toppen uit zien?
Samen kijken we naar de verschillende paden in de bergen. Wij weten de uitzichten daar. Hij kent deze alleen van jaloersmakende foto’s. Eindelijk kan ook hij het nu met eigen ogen zien. Dit is het mooiste kado wat hij mee kon nemen. De avond is kort want morgen staat de eerste rit op het programma. De volgende ochtend hebben we al snel weer ons ritme gevonden. We starten de dag doodgewoon met de zon op ons lichaam. Natuurlijk met de kaart erbij. Als eerste zal ik als gids meegaan. Eke rijdt met onze 4×4 naar de afgesproken plekken. Hij kan dan gelijk de picknickspullen meenemen. Even later vertrekken we. Als eerste rijden wel naar boven. Eindelijk kan hij met eigen ogen de speeltuin zien. En dat is het nu voor ons allemaal. De eerste koffiestop is hierboven. We wijzen hem de verschillende bergen en dorpen. Ik geniet van die stralende dankbare glimlach. Wat een geluk om dit samen met hem te mogen beleven.
Tochten die we niet snel zullen vergeten
We rijden door het bos naar het volgende uitzichtpunt. Onderweg picknicken we nog op ons favoriete wandelspot. Zoals altijd zijn we alleen in de bergen rondom onze woning. De avond duurt nog lang mede omdat ook de bovenbuurman nog een “kopje thee” komt drinken. De volgende ochtend staat een verkenningstocht op het programma. We willen vanuit ons dorp een route ontdekken met als eindpunt het indianendorp. De uitzichten zijn adembenemend, maar de wegen lopen keer op keer door in een weiland. Eke is op de fiets onderweg dus ik stuur hem een berichtje dat het wat langer gaat duren. Dan zien we een boer staat. Die kennen over het algemeen de bergen. Zo ook nu. Al snel zijn we daarna bij Eke. Picknicken opnieuw met een prachtig uitzicht en vertrekken dan na de andere kant van de bergen.
Ik zie aan beide zijden een diepe afgrond
We volgen het pad wat steeds ruwer wordt. De zijkanten zorgen ervoor dat we heelhuids door de diepe sporen komen. Ik heb bewondering voor de stuurmanskunsten van onze gast. Het is een pittig pad en wanneer we heelhuids op een uitzichtpunt staan kijken we elkaar aan. Dit was spannend, maar we hebben het gered. Wat we dan nog niet weten is dat het nog spannender gaat worden. We volgen het pad verder naar boven en genieten keer op keer met een stralende glimlach van de uitzichten en vooral dat ik hem nu echt onze omgeving kan laten zien. Stoppen nog even bij het prachtige uitzicht van het meer en rijden dan verder. Het pad wordt steeds smaller. Onze stemmen zwijgen en wanneer ik naar beneden kijk zie ik dat we op een rotsrichel met diepe afgronden rijden. Net wanneer ik denk dat het niet spannender kan worden vervolgt de route zich tussen de boompjes door. Nog steeds zeggen we niets tegen elkaar. Mijn adem klopt in mijn keel.
Terug gaan is geen optie
Keer op keer lukt het net om tussen de kronkelende bomen te rijden. Aan de sporen en beschadigingen zien we dat er meer quads langs zijn gekomen. Teruggaan is geen optie. Op zo’n smalle richel kunnen we niet keren. Dan ziet mijn chauffeur een breder pad naar links. Hij stopt de quad en ik loop een stukje naar beneden. Ik roep dat het superstijl is, maar ik wel een dak zie. We besluiten dit pad te nemen. Alles is nu beter dan die enge richel waar we op rijden. Wanneer we eindelijk beneden zijn slaken we beide een diepe zucht. We vallen elkaar in de armen en rijden verder naar huis. Die avond raken we niet uitgesproken, maar gaat vooral de glimlach niet van onze gezichten. Dit was een geweldige dag. De dagen erna zijn hetzelfde. Vriendschap is een groot goed en dat voelen we deze week weer als geen ander. Vanmorgen nemen we na de koffie afscheid met een tot ziens. Want een ding is zeker wij zijn nog niet uitgespeeld.
