We zijn op weg naar het vliegveld wanneer we een bericht van een bekende ontvangen. Door het slechte weer is een vliegtuig langs de landingsbaan gekomen. De vliegtuigen wijken nu uit naar Katowice. We hebben nog even de hoop dat onze gasten daar zullen gaan landen. Het is wel 85 km verderop, maar ach dat kunnen we oplossen door even door te rijden. Natuurlijk sturen we onze gasten een update. Zodat ze direct de juiste informatie ontvangen. De uren daarna zien we eerst een vertraging komen, maar al snel wordt de hele vlucht gecanceld. Onze gasten blijven positief. Wanneer je 80 jaar bent en veel gereisd hebt heb je een schat aan levenservaring. Wij rijden terug naar huis en voelen ons leeg. Ondertussen houden we contact met de gasten en horen we dat ze in de loop van de volgende avond zullen arriveren.
Een korte nacht, maar de ontmoeting maakt alles goed
Na een heerlijke dag rij ik in de loop van de avond naar Krakow. Eke blijft thuis zodat hij daar alles kan regelen. Wanneer ik op het vliegveld arriveer zie ik dat er opnieuw een vertraging is. Elf uur wordt middernacht en dan eindelijk om een uur in de ochtend lopen ze de gate uit. Het eerste wat ik zie is een stralende glimlach. De kennismaking in de Friese taal voelt direct als thuiskomen. Samen rijden we door de bergen naar huis en eerlijk ondanks het vroege of is het het late uur is het gezellig en voelt het direct goed. Thuisgekomen gaan we snel slapen. Het is een korte nacht want ja deze levensgenieters willen de dag meenemen. Zo komt het dat ik om 8 uur het vers gemaakte ontbijt kom brengen. Na het ontbijt is de regen gelukkig gestopt en rijden we naar het boomwandelpad in Slowakije.
We gaan toch niet met de lift?
Onze gasten hebben hun verblijf van hun kinderen kado gekregen. Met de kinderen hadden we een programma voor de week gemaakt. Echter zijn deze mensen zo fit dat we echt niet met de kabelbaan naar boven hoeven. We lopen gewoon een uur omhoog. Ondertussen hebben we prachtige gesprekken en genieten we van de mooie uitzichten. Bovengekomen eten we eerst Fryske Sukerbole. Ja het zijn Friezen en naast de gezamenlijke taal genieten we van ons cultureel erfgoed. Het is sowieso een goede maand want vorige week kregen we ook al een prachtige mand met Frysk lekkers. De komende weken genieten we van onze vertrouwde smaken. Na de Sukerbole lopen we het pad op en genieten we van de uitzichten rondom ons. Eerlijk Eke en ik genieten vooral van deze prachtige mensen naast ons. Thuisgekomen maak ik snel eten en na het eten zoeken we allemaal vroeg ons bed op.
Een indrukwekkende dag in museum Auschwitz
De volgende dag staat museum Auschwitz op het programma. Een paar keer per jaar gaan we met gasten op leeftijd naar Auschwitz. Dit doen we alleen op nadrukkelijke aanvraag en veelal ter ondersteuning. Ook na zoveel keren is het voor ons nog een indrukwekkende dag. Vandaag komt het nog meer binnen omdat we in onze eigen Fryske taal de vertaling voor onze gasten doen. Samen lopen we door het museum. Er wordt niet veel gesproken, maar we zien de afschuw en indruk die het op hen maakt. Na het bezoek rijden we terug naar huis. Uiteraard gaat het in de auto en tijdens het eten nog over de indrukwekkende dag. Het doel van hun bezoek aan Polen was dat ze met eigen ogen zouden kunnen zien wat er in Auschwitz is gebeurd. Dat is gelukt en de volgende dagen hebben we het er af en toe nog over. Gecombineerd met de geschiedenis van Polen.
Fietsen door de bergen doe je op eigen kracht
De dagen erna kiezen we voor de fiets. Het is stralend najaarsweer. De eerste tocht langs de rivier kunnen ze prima zonder elektrische ondersteuning. Voor die 2 kleine heuveltjes zet je toch gewoon wat extra kracht. Wij genieten volop van die stralende glimlach. Wat is het bijzonder om onze gasten zo te zien genieten. Onze gasten houden van bewegen en stilzitten is niet voor hen. Al snel hebben we door dat hun kinderen de perfecte keuze gemaakt hebben door ons te matchen. De dag erna staat er een wandeltocht met picknick in de bergen op het programma. Bij de start is het bewolkt, maar gelukkig verdwijnen de wolken gedurende de dag. We genieten samen van een heerlijk ontbijt omringt door de prachtige Tatrybergen. Een bezoek aan de houten kerk maakt de dag compleet.
Een dag met een gouden randje of is het een week..
De volgende dag is daar de koninginnen rit van de week. We gaan dwars door de bergen een rit van 50 km maken. Vandaag kiezen we voor de zekerheid wel voor de elektrische fietsen voor onze gasten. De eerste beklimming van 5 km heeft een fors stijgingspercentage (op sommige plekken meer dan 15%) en dit maakt het iets eenvoudiger. Later zullen ze vertellen: “Ja, bij die eerste berg was het wel nodig, maar de rest van de rit hebben we hem in de Ecostand gezet. We moeten vanavond ook voelen dat we wat gedaan hebben. En anders worden we maar lui”;. Af en toe kijk ik trots opzij. Hoe zou het voelen om met 80 jaar nog zo fit te kunnen zijn. Wat is hun geheim. Een geheim kan ik zo ontrafelen dat is hun geweldige optimisme. Wanneer we even later samen een stuk reepkoek in de berm opeten hebben we daar ook het gesprek over. We vervolgen onze weg en merken keer op keer dat we deze week niet veel woorden nodig hebben. Allemaal genieten we van de kleine dingen als een ijsje op het plein of een stuk koek in de berm. Dit is samen gelukkig zijn.
Met een tot ziens nemen we afscheid
Na nog een dagje Krakau moeten we dan toch echt afscheid van elkaar nemen. We brengen heb tot de Gate. Nog een warme omhelzing en we zeggen gedag. Alles wat we wilden zeggen hebben we deze week al kunnen delen. We zijn opnieuw dankbaar voor deze geweldig mooie mensen die onze plek gevonden hebben. Op naar de volgende gasten!
