De afgelopen weken genoten we van onze vrienden die hier hun vakantie kwamen vieren. Wat is het fijn om dan bij elkaar te kunnen zijn. Er kwamen vrienden die onze plek voor de eerste keer zagen, maar ook die onze regio ontdekt hebben als een fijne plek voor mogelijkheden, maar vooral ontspanning en genieten. Het blijft bijzonder om die eerste blik bij aankomst in de ogen te zien. Ondanks dat we in de bergen wonen is het hier wijds. Wanneer we samen boven op het terras zitten kijken we uit op de verschillende berggebieden. Zien de schapen en koeien grazen. Natuurlijk de boeren die met hun trekkertjes de berg op en af rijden. De laatste werkzaamheden voor de winter gaat beginnen. We hebben mooie en intense gesprekken over het leven en de regio. Tussendoor maken we wandelingen in de bergen of bezoeken de stadjes om ons heen. Zo glijden de weken voorbij en dan besef ik mij dat ik in weken niet geschreven heb.
Hoe komt de chaos weer in balans
Ooit begon het bloggen voor mij om de chaos die er altijd in mijn hoofd is ruimte te geven. Het spinnenweb moest naar buiten. In roerige periodes met werk of privesituaties; vertrouwde ik het toe aan papier en had ik het gevoel dat mijn hoofd weer in balans was. Dit gebeurde ook in de afgelopen jaren dat we naar Polen emigreerden. Het integreren en het opbouwen van een nieuw leven en ons bedrijf met alles wat we op onze weg tegenkwamen maakte dat ik het fijn vond om te schrijven. Het ruimde op. Tegelijkertijd merkte ik dat veel van onze gasten een bijzonder verhaal hebben wat ik graag deel. Het werden de belevenissen van onze berg. Het contact en de gesprekken met onze gasten zijn ons dierbaar. Door de jaren heen is onze plek een ontmoetingsplek geworden en genieten wij volop van onze gasten en bezoekers. Hun levensverhalen, achtergronden en culturen maken dat wij elke dag mogen leren van de lessen die de gasten ons geven. Vele vriendschappen zijn er op die manier ontstaan, maar ook samen hebben Eke en ik het vaak over de herinneringen die we aan de verschillende gasten hebben. Hun namen en hun verhalen blijven in ons hart.
En dan was daar weer het moment van schrijven
Heb ik dan nu het schrijven niet meer nodig? Ik geloof dat het schrijven altijd bij mij zal blijven horen. Alleen heb ik in de afgelopen jaren gemerkt dat wanneer er een balans en vooral rust en ruimte is ik het minder nodig heb. Het op die manier delen van mijn gevoel. Woorden geven aan wat mij bezig houdt geeft mij letterlijk lucht en ruimte. Deze week zaten we regelmatig met onze gasten aan tafel. We luisterden vaak tijdens het ontbijt naar hun verhalen. Op een ochtend zei de vrouw; “Zijn jullie nooit moe van al die levensverhalen?” Het zette mij tot denken en vanuit mijn gevoel en misschien ook wel verbazing moest ik dat ontkennen. De verhalen veelal inspirerend, soms heftig of confronterend. Het geeft ons veelal een bredere blik op de wereld. Er volledig kunnen zijn voor onze gasten geeft energie.
Hoe kun je de geschiedenis een plek geven
Deze week was er het verhaal over de 11 vermoorde familieleden in Auschwitz. Samen met onze gasten groeiden we langzaam naar het bezoek aan museum Auschwitz toe. De dagen wisselden we af met bezoeken aan mooie plekken en uitzichtpunten in de bergen. Een bezoek aan de Joodse begraafplaats in Nowy Targ en daarnaast vooral ook genieten van de heerlijke najaarszon. Dan is het dinsdag en ga ik samen met onze gasten naar museum Auschwitz. Al zo vaak ben ik er geweest en toch het went nooit en dat is maar goed ook. We rijden door de prachtige bergen en langs het stuwmeer. Mijn gedachten gaan ruim 80 jaar terug. Hoe zou het er hier toen uitgezien hebben? De vergezichten zijn prachtig en de uitgesproken herfstkleuren doen de rest. Hoe kan het dat er in deze regio zoiets afschuwelijks plaats kon vinden? Later die dag krijg ik bij binnenkomst al het antwoord. Auschwitz ligt centraal in Europa en heeft een uitstekend spoor en wegennetwerk door de industrie daar.
Stil lopen we samen naar de plek waar het gebeurde
Samen lopen we door de tunnel naar het museum. Het is stil en we horen alleen een stem de namen van de vermoorde personen voorlezen. Al zo vaak ben ik er geweest en toch is het ook nu anders. Ik probeer de plek door de ogen en de vragen van onze gasten te bestuderen. Daarnaast neem ik hen stap voor stap mee naar welke plek ze op hun weg tegen gaan komen. Na Auschwitz rijden we naar Birkenau. De grote leegte en daarmee misschien nog wel indrukwekkender. Langzaam en zwijgend lopen we de lange weg langs het spoor naar het einde van het vernietigingskamp. Daar zien we een groep mensen staan. Aan het woord is Rabbijn Jacobs uit Nederland zo zullen onze gasten mij later vertellen. We kijken toe en luisteren.
De antwoorden zullen we ook hier niet vinden
Er zijn is al genoeg. Er zijn geen verhalen nodig. Die zitten in de harten van onze gasten. Na het bezoek rijden we met een prachtige zonsondergang terug. De dag was indrukwekkend. Veel vragen zijn gebleven. Nieuwe vragen zijn erbij gekomen. Zullen we ooit de antwoorden gaan vinden? Het enige wat we kunnen doen is ons verhaal doorvertellen zodat het hopelijk ooit in de wereld gaat stoppen. Er geen nieuwe vragen en verhalen gaan komen.
